Όταν όλοι (πιστεύουν ότι) έχουν δίκιο έχουμε τραγωδία!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει χάσει μια ιστορική ευκαιρία και αυτό πλέον είναι το πρώτο και βασικό δεδομένο. Την ευκαιρία την έχασε μερικά εικοσιτετράωρα μετά από το δημοψήφισμα του Ιουλίου. Τότε που είχε ένα μεγάλο κομμάτι του λαού με το μέρος της για οποιαδήποτε κίνηση θα έκανε, ώστε να απομακρυνθεί από την περιδίνηση που προκαλούν τα μνημόνια, ακόμα κι εάν η μετέπειτα πορεία της χώρας θα ήταν αρκετά δύσκολη.

Από εκείνη την χρονική στιγμή και μετά και παρότι εκλέχθηκε στις εκλογές του Σεπτέμβρη, η πορεία της πτώσης του κυβερνητικού σχήματος είναι δεδομένη. Ούτε θα κυβερνήσουν για 40 χρόνια όπως λεγόταν, ούτε τίποτα. Αντιθέτως, ο κόσμος, ειδικά αυτός με αριστερόστροφη σκέψη, απογοητεύτηκε, σιώπησε και απείχε. Continue reading

3417796909_504b560ee9_b

Παραλία

Το καφενείο του «γιατρού» ήταν ακριβώς απέναντι από την πλατεία. Το πεζοδρόμιο μπροστά από το μαγαζί ήταν τέσσερις πλάκες όλες κι όλες σε πλάτος, παρότι ο δρόμος ήταν ο πιο εμπορικός όλης της πόλης. Κατά μήκος της τζαμαρίας του καφενείου ήταν στοιχισμένες, εφ’ ενός  ζυγού, πέντε καρέκλες που τις χώριζαν δύο τραπεζάκια, από εκείνα τα μικρά που έχουν οι χαρτοπαίχτες όταν κάθονται  στο τραπέζι της τσόχας.  Καρέκλα, τραπεζάκι, καρέκλα, καρέκλα, τραπεζάκι, καρέκλα. Τα υπόλοιπα τραπεζοκαθίσματα του μαγαζιού ήταν απλωμένα αδιάφορα στην πλατεία απέναντι. Καμιά δεκαριά τραπέζια λευκά, σαν ξεφτισμένες εμαγιέ λαμαρίνες, με δυο καρέκλες το καθένα.

Τα απογεύματα λοιπόν, σαν έπεφτε ο ήλιος και τα μαγαζιά άνοιγαν, πιάναμε τις εφ’ ενός ζυγού καρέκλες, πίνοντας τσίπουρα και τρώγοντας για μεζέ πεπόνι, αλατισμένο γουλί από λάχανο και ελιές . Τσίπουρα και χάζι στην «παραλία»  Έτσι το λέγαμε εκείνο το κομμάτι πεζοδρομίου. «Παραλία».

Κάποιες φορές στην τρίτη γύρα τσίπουρα, ξανάμπαινε θέμα: «Μα γιατί να το λέμε Παραλία; Πασαρέλα έπρεπε να το λέμε!» Και κατά ένα τρόπο η ένσταση δεν ήταν αβάσιμη:

Σε εκείνον τον δρόμο κάθε απόγευμα περνούσε ο μισός γυναικείος πληθυσμός της πόλης για βόλτα στις βιτρίνες και ψώνια. Continue reading

Bar Affair

Παραγγελία

Δεκαετία ’90. Φθινόπωρο. Απογευματάκι Κυριακής σε παραλίμνιο χωριό της Αιτωλοακαρνανίας. Η τηλεόραση στην καινούργια καφετέρια του χωριού παίζει πεντάλεπτο δελτίο ειδήσεων την στιγμή που γίνεται η μίνι ανασκόπηση των ματς που μόλις είχαν τελειώσει. Ο μπάρμαν-λέμε τώρα-ιδιοκτήτης κάθετε μόνος του απέξω από τον πάγκο πάνω σε ένα σκαμπό έτοιμος να κοιμηθεί από την ζέστη και την υγρασία. Το μαγαζί να μυρίζει επιδοτήσεις ΠΑΣΟΚ, καθρέφτες στους τοίχους, μια ντισκόμπαλά κρεμασμένη πάνω από τα άδεια πικάπς απλώνει ανταύγειες στην παχιά, πέντε εκατοστών παρακαλώ, λευκή μοκέτα. Continue reading

Road to Nowhere

Ρεπετισιόν

Δευτεροετής θα ‘μουνα. Τελείωσε το μάθημα μεσημέρι. Μου είχε ξεμείνει ένα αυτοκίνητο μιανής, που το είχε αφήσει να της το πάω στην Αθήνα, θεία μιας φίλης του κολλητού μου, σαρανταπεντάρα, ωραία γυναίκα.

Το ‘χα το αμάξι λοιπόν και το ‘παιζα εποχούμενος σαν σκεπάρνι γύφτικο. Βλέπεις στην σχολή οι περισσότεροι είχαν αυτοκίνητο, γόνοι μηχανικών γαρ, εμείς, κάτι λίγοι, παιδιά οικοδόμων και υπαλλήλων μας έτρωγε το αστικό και το ” προχωράτε στο βάθος έχει χώρο”.

Σχολάμε λοιπόν και στο πάρκινγ με πλησιάζει, συμφοιτήτρια “ανωτέρας κλάσεως, τάξεως και προδιαγραφών” σκύβει στο παράθυρο και μου λέει: “Μπορείς να με κατεβάσεις μέχρι την Ακτή Δημαίων που ‘χω αφήσει το αμάξι μου στο συνεργείο;” Continue reading

Τα φέξια κόκκινα.

Ήτανε το δικό μου “βρώμικο” ’98. Βρισκόμαστε με ένα παιδικό φίλο στην Καρδίτσα σε ένα ρεμπετάδικο. Παραγγείλαμε ταξί να φύγουμε, “να πάμε αλλού”. Την ώρα που ήρθε το ταξί έπαιζε η ορχήστρα το “Μες τον πράσινο τον μύλο”. Φύγαμε στα μέσα του τραγουδιού. Το πρωί της ίδιας μέρας είχα ρωτήσει ένα ταξιτζή στην πιάτσα της κεντρικής πλατείας: “Άμα καλέσεις ταξί και τους πεις τι θες, θα σε παν΄εκεί που ψάχνεις” μου είπε.
Είπαμε στον οδηγό να πάμε προς τα ΚΤΕΛ και να στρίψει. Έστριψε σε έναν χωματόδρομο, τριγύρω καλαμιές. Σε κάποιο ξέφωτο μας άφησε απέξω από ένα σκοτεινό όγκο κάτι σαν κοντέινερ. “Εδώ είναι το μαγαζί που ψάχνετε”. Continue reading

Βασίλης Αναγνώστου Συγγραφέας

Συνέντευξη με τον συγγραφέα Βασίλη Αναγνώστου

Τυχεροί όσοι γνωρίζουν από κοντά τους συγγραφείς των αγαπημένων τους βιβλίων. Ή αλλιώς: Κάποιες συζητήσεις είναι ωραίο να καταγράφονται και να μοιράζονται.

Ο Βασίλης Αναγνώστου γεννήθηκε στο Σκουτάρο της Λέσβου, αλλά τα παιδικά και νεανικά του χρόνια τα έζησε στη Νέα Ερυθραία. Σπούδασε στη Σχολή Ηλεκτρονικών του Σιβιτανιδείου Ιδρύματος, στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ και στη Σχολή Ανωτέρων Θεωρητικών του Εθνικού Ωδείου και του Ωδείου “Ν. Σκαλκώτας”.

Τα τελευταία είκοσι χρόνια ζει στη Μυτιλήνη, όπου εργάζεται στη Λαϊκή Επιμόρφωση, ενώ παράλληλα διδάσκει μουσικοπαιδαγωγικά σε σεμινάρια.

Η πρώτη του λογοτεχνική απόπειρα έγινε το 1988 με τη συλλογή διηγημάτων: “Ιστορίες γι’ αγρίους” (εκδόσεις Οδυσσέας). Ακολούθησαν: “Το καλό τραγούδι ζητάει το δίκηο του: 24 τραγούδια” (έκδοση της Εταιρίας Αιολικών Μελετών 1991), “Ακόμα κι ένα λάθος κάντο σωστά” (Άγκυρα 1997), “Παρέα με τ’ άστρα στης μουσικής τα κάστρα” (Δόμος 2001), “Και ξαφνικά κάποιος είπε: Παίζουμε Θέατρο” (Άγκυρα 2006).

Στίχοι του μελοποιημένοι από τον Τάκη Βούη, περιλαμβάνονται στο LP: “Τι καλά που θάτανε” (Λύρα 1991) και στο CD “Πατώντας σε δυο βάρκες” (DIODIM 1995). Στα μέσα του Δεκέμβρη του 2007 κυκλοφόρησε από το Πολύτροπο το Cd: “Θησέας που επιστρέφει” (μουσική: Τάκη Βούη) στο οποίο υπάρχουν τρία τραγούδια σε στίχους του, ερμηνευμένα από το Μανώλη Μητσιά, την ΕmiΙia Ottaviano και τον συνθέτη.

Πρόσφατα ίδρυσε με άλλους “αεί Παίδες” της Μυτιλήνης την ομώνυμη παιδαγωγική-πολιτιστική κίνηση.

Ευχαριστούμε το καφενείο “Κασταλία” στο Μαρούσι για την φιλοξενία.

football

Τα στημένα Xι

Τελευταία φορά που πήγα γήπεδο στην ζωή μου για να δω ματς του Ελληνικού Πρωταθλήματος ήταν το 1990. Ναι τόσο παλιά. ΑΕΚ – Άρης στα Φιλαδέλφεια. Όχι στην σκεπαστή. Από πάνω στην άλλη, νούμερο δεν θυμάμαι, αλλά όταν χοροπήδαγαν όλοι μαζί οι φίλαθλοι – ο θεός να τους κάνει φιλάθλους – έλεγες τώρα θα πετάξουμε.

Αμύητος λοιπόν καθώς ήμουν, βρέθηκα με την παρότρυνση ενός τρελλαμένου ΑΕΚτζή στην «από πάνω από την σκεπαστή» να παρακολουθώ τον αγώνα ακούγοντας ταυτόχρονα και την περιγραφή από το τζαντζιστοράκι που είχε μαζί του ο φίλος μου. «Σάνυο ένα τρανζίστορ σπάνιο και την σφύρα έχει η ομάδα της Ένωσης…» Κάποια στιγμή, βάζει η ΑΕΚ ένα γκολ, ακόμα πιστεύω πως άκουσα την εξέδρα να τρίζει και να υποχωρούν τα δοκάρια.

Γίνεται ημίχρονο… βγάζει ο φίλος το δελτίο προπό που είχε μαζί του να κάνουμε απολογισμό του πόσο κοντά είμαστε στο ταμείο. «Τους οκτώ αγώνες τους πιάνουμε αλλά η πουτάνα η μπάλα είναι στρόγγυλη… κανείς δεν ξέρει που καταλήγει.» Μπαίνουνε οι παίκτες στον αγωνιστικό χώρο για το β’ μέρος και κάπου εκεί στο 50ο λεπτό ισοφαρίζει ο Άρης και γίνεται το 1-1. Παγωμάρα στην κερκίδα… δίνουν σύνθημα για «χέρια ρε μουνιά», χτύπαγα κι εγώ τα χέρια ο καημένος…

Continue reading

Update*: Μίλτος Λύτρας – Ένας (*πρώην) υποψήφιος δήμαρχος πέρα από τα συνηθισμένα;

alt
Μίλτος Λύτρας

UPDATE 27/4/2014: Ο Μίλτος Λύτρας τελικά δεν θα είναι υποψήφιος δήμαρχος Γορτυνίας. Με ανακοίνωση του έκανε γνωστό ότι θα συνεργαστεί με τον Ανδρέα Κολοβό. Διαβάστε ολόκληρη την ανακοίνωση εδώ: http://bit.ly/1iq5JVg

Ο Μιλτιάδης (Μίλτος) Λύτρας είναι ένας υποψήφιος δήμαρχος πέρα από το συνηθισμένο πρότυπο του γραβατωμένου και σοβαροφανή βλαχοδήμαρχου που κατακλύζει την Ελληνική Περιφέρεια. Ορμητικός, χειμαρρώδης, πολλές φορές παρεξηγημένος, με ένα δικό του ιδιαίτερο στυλ ζητά εδώ και καιρό τον ψήφο των συμπατριωτών του. Του ζήτησα να  μου πει λίγα λόγια oncamera, δέχθηκε αμέσως και σας τον παρουσιάζω. Voilà Μίλτος Λύτρας!

Continue reading

Αποχαιρετισμός

Greek nightlife
liako / Foter.com / CC BY-SA


Πάνε καμιά δεκαπενταριά χρόνια. M’ άρεσε τότε να γυρνώ μερικές φορές μόνος τα βράδια σε δρόμους φωτεινούς από μαρκίζες. Όταν έκοβε η κίνηση και έφευγε η «μαρίδα» έμπαινα σε κανένα μαγαζί και γλεντούσα μονάχος μου. Συνήθεια παράξενη, αποκτηθείσα σε άλλες εποχές με άλλες στεναχώριες. Εκείνο το βράδυ, με το που πέρασα την γκαρνταρόμπα και άνοιξα την τελευταία πόρτα με τα φινιστρίνια, τον είδα να κάθεται μονάχος του και αυτός, τρία τραπέζια μακριά από την πίστα. Πήγα και κάθισα. Μου έγνεψε σαν να με περίμενε, μα δε μίλησε. Ούτε «καλώς τον ανιψιό». Ούτε τίποτα. Γύρισε ένα ποτήρι και μου έριξε. Χωρίς πάγο, χωρίς νερό. Σκέτο. Κάποια στιγμή και ενώ δεν είχαμε αλλάξει άλλη κουβέντα γυρνά και μου λέει: Continue reading

Εμφύλιος

Εμφύλιος

Δεκάξι-δεκαεφτά ήμουνα. Καλοκαίρι στο χωριό. Συγκεκριμένα στο βουνό. Παρέα με δυο παππούδες. Συγγενής εξ αγχιστείας, φίλοι αλλά και σέμπροι. Ο εμφύλιος τους βρήκε τον έναν στο Μαίναλο με τον ΔΣΕ και τον άλλον να υπηρετεί επιστρατευμένος ξανά στον Ελληνικό Στρατό. Σε μια μάχη μάλιστα βρέθηκαν να πολεμούν, χωρίς να το γνωρίζουν ο ένας απέναντι στον άλλον. Μετά από πολλές περιπέτειες γύρισαν ζωντανοί στο χωριό και συνέχισαν την ζωή τους. Δεκαετία ’80 λοιπόν και εγώ έφηβος με τις πρώτες μου πολιτικές ανησυχίες τους βρήκα μόνους και ήρεμους και έπιασα να τους ρωτώ να μου διηγηθούν ιστορίες από τον εμφύλιο. Μου είπε δυο τρία πράγματα ο ένας για το Αλβανικό και τις εμπειρίες του από τον πόλεμο με τους Ιταλούς και μετά τίποτα. Κουβέντα. Τους το έφερνα από εδώ. «Πες μου θείο για το Μαίναλο». Τίποτα. Τους το έφερνα από ‘κει. «Πες μου βρε μπάρμπα για την μάχη των Continue reading