Category Archives: Ιστορία

Ιστορίες της σύγχρονης Ελλάδας και όχι μόνο.

Εμφύλιος

Εμφύλιος

Δεκάξι-δεκαεφτά ήμουνα. Καλοκαίρι στο χωριό. Συγκεκριμένα στο βουνό. Παρέα με δυο παππούδες. Συγγενής εξ αγχιστείας, φίλοι αλλά και σέμπροι. Ο εμφύλιος τους βρήκε τον έναν στο Μαίναλο με τον ΔΣΕ και τον άλλον να υπηρετεί επιστρατευμένος ξανά στον Ελληνικό Στρατό. Σε μια μάχη μάλιστα βρέθηκαν να πολεμούν, χωρίς να το γνωρίζουν ο ένας απέναντι στον άλλον. Μετά από πολλές περιπέτειες γύρισαν ζωντανοί στο χωριό και συνέχισαν την ζωή τους. Δεκαετία ’80 λοιπόν και εγώ έφηβος με τις πρώτες μου πολιτικές ανησυχίες τους βρήκα μόνους και ήρεμους και έπιασα να τους ρωτώ να μου διηγηθούν ιστορίες από τον εμφύλιο. Μου είπε δυο τρία πράγματα ο ένας για το Αλβανικό και τις εμπειρίες του από τον πόλεμο με τους Ιταλούς και μετά τίποτα. Κουβέντα. Τους το έφερνα από εδώ. «Πες μου θείο για το Μαίναλο». Τίποτα. Τους το έφερνα από ‘κει. «Πες μου βρε μπάρμπα για την μάχη των Continue reading

Σοκ Φόβος & Δέος

Σοκ (φόβος) και Δέος

Ζούμε σε εποχές ζοφερές ! Ναι ζούμε σε εποχές οικονομικού φόβου που φτάνει στα όρια του τρόμου. Δηλαδή στο σοκ !

Η Ελλάδα μας βρίσκεται για άλλη μια φορά σε μια περίοδο κρίσης. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω άρθρα και ιστορικά ντοκουμέντα για το πως χώρες όπως η Αργεντινή, η Χιλή ακόμα και η Ελλάδα πέρασαν την δεκαετία του εβδομήντα μια περίοδο τεχνητής κρίσης, με φανταστικούς εχθρούς π.χ. εδώ είχαμε τους περιβόητους “κουμουνιστικούς κινδύνους εσωτερικούς ή εξωτερικούς”, πολιτικές αποσταθεροποίησεις (αποστασίες, άκαρπες εκλογές κλπ).

Το όλο παιχνίδι από ότι φαίνεται ήταν και δυστυχώς είναι ακόμα και σήμερα οικονομικό. Είναι προφανές ότι πρόθεση των οικονομικά δυνατών ετούτου του κόσμου είναι η απληστία και η συνεχόμενη και ανηλεής αύξηση του κέρδους και της εξουσίας τους. Χρεωμένες χώρες, πολιτικά ασταθείς, χωρίς δυνατούς και καθαρούς ηγέτες βρίσκονται τις τελευταίες δεκαετίες στο μάτι του κυκλώνα που αναπαράγει, χρέη, κέρδη και φόβο.

 

Σοκ Φόβος & Δέος
Σοκ Φόβος & Δέος

Από μικρός αναρωτιόμουν τι ήταν αυτό που δεν άφησε τους Έλληνες πολίτες να ξεσηκωθούν την επομένη μέρα της επιβολής της χούντας το ’67. Μα είναι προφανές πλέον ότι ήταν ο φόβος. Αυτό τον φόβο καλλιεργούν σε τέτοιες κοινωνίες και σε αυτόν πατούν. Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι σκεπτόμενοι Έλληνες το ’67 περίμεναν κάποιον πολιτικό άνδρα με “αδένες” να πάρει στα χέρια του την κατάσταση, να βγάλει την χώρα από την πολιτική αποσταθεροποίηση και να την οδηγήσει μέσα από Δημοκρατικές διαδικασίες στην σταθερότητα, στην ειρήνη και στην ευημερία. Κι όμως τότε ολόκληρος ο Ελληνικός λαός αφέθηκε άβουλα και χωρίς καμία αντίδραση στις διαταγές αξιωματικών του στρατού (σημειώστε ότι δεν ήταν ούτε καν στρατηγοί), που κατέλησαν ότι πολυτιμότερο γέννησε ο τόπος μας την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Θυμίζω πως ο Θουκυδίδης, ο δάσκαλος της πολιτικής και ιστορικής σκέψης, γράφει ότι “εγίγνετό τε λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε υπό του πρώτου ανδρός αρχή

Αυτό του είδους λοιπόν πολιτικούς άνδρες δεν έχουμε. Άνδρες που να τιμούν τα παντελόνια τους, τον λαό τους και πάνω από όλα την Δημοκρατία που ως θεσμός τους εξέλεξε. Αντ’ αυτού τα τελευταία χρόνια μας κυβερνούν ξενοσπουδαγμένα Ελληνάκια  είτε στα Γερμανικά είτε στα Αγγλικά είτε στα Αμερικάνικα πανεπιστήμια προσπαθώντας να εφαρμόσουν την πολιτική που τους δίδαξαν οι κάθε λογής “σχολές”.

Αγαπητοί φίλοι αυτό είναι που πιστεύω ότι λείπει από την χώρα μας. Λείπουν οι πολιτικοί άνδρες που δεν θα φοβηθούν οικονομικά συμφέροντα και οικονομικούς εκτελεστές. Άνδρες που θα εμπνεύσουν τον μέσο Έλληνα να γίνει καλύτερος πρώτα ως άνθρωπος και πολίτης και μετά σαν μονάδα οικονομικής ανάπτυξης. Άνδρες που να βλέπουν πρώτα την ψυχή και την καρδία και μετά τα νούμερα.

Αυτό λείπει. Όλα τα άλλα τα έχουμε, και νόμος και νομοσχέδια και κανόνες και θεσμούς και… και… και…

Σας προτείνω να δείτε : το Ντοκιμαντέρ The Shock Doctrine- Το δόγμα του σοκ

της Ναόμι Κλάιν και διαβάστε την συνέντευξη που έδωσε για την Ελλάδα Ναόμι Κλάιν: ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ

Δείτε εδώ με Ελληνικούς Υπότιλους το πρώτο από το 6 video στο Youtube και ακολουθήστε τους υπόλοιπους συνδέσμους για να δείτε και τα 5 ακόμα μέρη.

http://www.youtube.com/watch?v=i38FreIKI3Y

http://www.youtube.com/watch?v=YuLG9rPBzIg

http://www.youtube.com/watch?v=wIpwEf3r_Hs

http://www.youtube.com/watch?v=NOBKbXY_gUs

http://www.youtube.com/watch?v=VC24TY-SGSI

Κατακαϋμένη Αράχωβα

Ο Χρήστος Νταβέλης (πραγματικό όνομα Χρήστος Νάτσιος) ήταν περιβόητος ληστής της Αττικοβοιωτίας, ο οποίος έζησε τον 19ο αιώνα.

Πηγή video : http://www.youtube.com/user/dimvaggelis

Κατακαϋμένη Αράχωβα, το Δίστομο κι’Δαύλια Νταβέλη,
Νταβέλη, μωρέ Χρήστο Νταβέλη.
Τους κλέφτες τι τους κάνατε και τους Κακαραπαίους;
Στο Ζεμενό τους έχουμε, τους πολεμάει ο Μέγας,
ο Μέγας απ’ την Αράχωβα κι’ ο Λούκας απ’ τη Δαύλεια
Εις τα ταμπούρια πήδηξε (σημ. ο Μέγας) με το σπαθί στο χέρι
Και τον Φουντούκην έκοψε και τον Χρήστο Νταβέλη.

τους στίχους τους βρήκα εδώ: http://www.arahova.gr/tragoudia.htm

το parisk.gr προτείνει: Όπου Αράχωβα μπορείτε να βάλετε άφοβα την λέξη Ελλάδα.

Continue reading

Χρόνης Μίσσιος

Λίγα λόγια από εμένα: Τον γνώρισα μέσα από το βιβλίο του Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς (1985 Εκδ. Γράμματα) όταν ήμουν πρωτοετής φοιτητής το 1990 στην Πάτρα. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1997 στη Ορεστιάδα, όντας  φαντάρος πέτυχα το Χαμογέλα ρε τι σου ζητάνε (1988 Εκδ. Γράμματα) στο μοναδικό αλλά έρημο από πελάτες μεγάλο βιβλιοπωλείο της  κεντρικής πλατείας. Ναι είχα την τύχη σαν γενιά και σαν άνθρωπος να διαβάζω ένα τέτοιο βιβλίο μέσα σε ένα στρατόπεδο περιτριγυρισμένος από αμόρφωτους πεζικάριους καραβανάδες που σε άλλες εποχές μπορεί και να με είχαν στείλει σε εξορία. Αλλά βλέπεις δεν “ενδιέφεραν” πλέον τέτοια βιβλία. Εμένα πάντως με ταρακούνησαν. Όχι τόσο για την ρομαντική πλευρά του αγώνα και της επανάστασης, αλλά για την ρεαλιστική απόδοση των εννοιών που περιέγραφαν: Κόμμα, Ολομέλεια, Φυλακές, Ανθρωποφύλακες, φίλιοι, συναγωνιστές όλα δοσμένα μέσα από τον καθρέπτη της αμείλικτης αλήθειας. Πριν από λίγες ώρες κάποιος από τους “φίλους μου” στο facebook έκανε i Like την Σελίδα του Μίσσιου και είπα:  Κοίτα να δεις ο Μίσσιος στο Facebook ! Η διαδικτυακή μου περιέργεια με έφερε στην παρακάτω συνέντευξη που πήρε από τον Μίσσιο ο Στέλιος Κούλογλου για τις ανάγκες της εκπομπής της 16-11-2006. Διαβάστε την και δείτε το πόσο επίκαιρη είναι ακόμα και σήμερα. Κόμματα, Αγώνες, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ, Δεξιά και η Γενιά του Πολυτεχνείου  όλα ακόμα σε πρώτο πλάνο προσπαθούν να κρατήσουν μάταια την αίγλη τους. Σας την παραθέτω αναδημοσιεύοντας την.


Χρόνης Μίσσιος
Χρόνης Μίσσιος


Η παρακάτω συνέντευξη του Χρόνη Μίσσιου πάρθηκε από τον Κούλογλου Στέλιο για τις ανάγκες τις εκπομπής Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα με θέμα : Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ – Μέρος 3ο: Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών

Χρόνης Μίσσιος – (Συγγραφέας – Μέλος ΠΑΜ)

Με  υπογράμμιση είναι η ερωτήσεις από Σ. Κούλογλου.

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλοι μιλούσαν για την δικτατορία από το 67 και όμως όλοι πιαστήκανε απροετοίμαστοι. Εσείς ήσασταν τότε στην 5μελή Γραμματεία της Νεολαίας Λαμπράκη αν δεν κάνω λάθος;

Ναι. Ήμουνα στην Γραμματεία και κρατούσα την οργανωτική δουλειά. Ενώ βρισκόμασταν πραγματικά μπροστά σε ένα κίνημα πάρα πολύ μαζικό αυτές τις περίφημες εξήντα μέρες τότε στην σύγκρουση με το παλάτι του γέρου του Παπανδρέου και υπήρχαν πάρα πολλά σημάδια για δικτατορία, εμείς γενικώς η αριστερά βρεθήκαμε απροετοίμαστοι. Και αυτό δεν ήταν τυχαίο.


Μετά την ήττα ήμασταν υποχρεωμένοι κάθε μέρα να δίνουμε εξετάσεις νομιμότητας σε ένα παρακράτος που παραβίαζε τα πολιτικά, τα συνταγματικά, τα ατομικά μας δικαιώματα και λοιπά. Τρομοκρατούσε τον κόσμο και τα ρέστα.


Και όταν ακόμα σκεπτόμασταν τον κίνδυνο της δικτατορίας και σκεπτόμασταν ξέρω εγώ κάποιο καταφύγιο, κάποια υποδομή σε τέτοια περίπτωση, να έχουμε κάποιο υλικό, έναν πολύγραφο να βγάλουμε εφημερίδα, ένα παράνομο τυπογραφείο και λοιπά, πάντα μπροστά μας βρισκότανε το δίλημμα και αν το ανακαλύψουν τινάζουμε στον αέρα όλη την πολιτική μας. Όλη την προσπάθεια να αποδείξουμε ότι είμαστε νόμιμοι. Αυτό λοιπόν βρήκε πραγματικά όχι απροετοίμαστη απλώς, παράλυτη την αριστερά.


Και ταυτόχρονα μέσα σε αυτό το κλίμα ο προβληματισμός για τον άμεσο κίνδυνο της δικτατορίας δεν μπορούσε να προχωρήσει μέσα στον πολύ κόσμο, υπήρχε ένας εφησυχασμός ότι τελικά ξέρω εγώ μπορεί να επιβάλλαμε μια δημοκρατική λύση στην ελληνική κοινωνία, ότι οι Αμερικανοί δεν θα τολμήσουν τελικά να κάνουν δικτατορία στην Ελλάδα και όλα αυτά. Έτσι ήταν ταυτόχρονα και κεραυνός εν αιθρία. Εγώ εκείνη την μέρα είχα φύγει νωρίς από το γραφείο, γιατί έπρεπε να σηκωθώ πρωί να ταξιδέψω στο Βόλο, τότε πηγαίναμε με τις συγκοινωνίες, με τα λεωφορεία και λοιπά, δεν είχαμε ούτε Ι.Χ., ούτε αυτά που έχουν σήμερα τα κόμματα και οι άνθρωποι, γιατί θα μιλούσε την επομένη ο μακαρίτης ο Ηλίας ο Ηλιού και έπρεπε να οργανώσω την περιφρούρηση, γιατί σε κάθε συγκέντρωση υπήρχε κίνδυνος να μας κτυπήσουν οι οργανωμένοι τραμπούκοι, το παρακράτος δηλαδή. Και κοιμήθηκα νωρίς.


Κατά στις 4:00 η ώρα με ξυπνάει η Ρηνιώ και βλέπω από πάνω μου τον Τάκη τον Μπενά τον Γραμματέα της Νεολαίας Λαμπράκη. Του λέω τι συμβαίνει; Μου λέει «σήκω και φύγε, τάνκς έχουν κατέβει στην Ομόνοια δεν ξέρουμε τι συμβαίνει ακόμα αλλά καλού κακού». Σηκώθηκα πραγματικά έφυγα. Είχα και έχω μία πολύ καλή φίλη παιδίατρο την Άννα την Μεταξωτού Μαυρομάτη. Σε αυτήν κατέφυγα και με πήγε σε ένα σπίτι όπου έμενε μία μοναχική ηλικιωμένη γυναίκα. Κάπου την βόλεψε και με έβαλε στην παράγκα της. Ήταν ένα σπίτι εκεί έξω στα προάστια στην Κηφισιά και λοιπά.  Αυτή η γυναίκα επειδή ήταν πολύ ηλικιωμένη και ήθελε να κάνει το ζεστό της και τα ρέστα, είχε ένα ηλεκτρικό μπρίκι από αυτά που έχουν από κάτω το θερμαντικό και είχε ένα καλώδιο πάρα πολύ μακρύ, γιατί η πρίζα ήταν μακριά από το κρεβάτι της, για να κάνει το ζεστό της.


Η πρώτη μου αντίδραση όταν μπήκα μέσα και είχε αρχίσει να ξημερώνει ήταν να κρύψω το καλώδιο, διότι σκέφθηκα ότι εάν με ανακάλυπταν δεν ήθελα να με κρεμάσουν, ήθελα να σκοτωθώ. Είναι μία αντίδραση την οποίαν ακόμα σκέπτομαι μέχρι σήμερα. Και είναι εντελώς περίεργη. Θέλω να σου πω ότι ο άνθρωπος που συμμετέχει σε τέτοιου είδους ιστορίες είναι υποχρεωμένος κάθε στιγμή να υπερβαίνει τον εαυτό του. Δηλαδή έφθασα σε ένα σημείο να επιλέξουν τον θάνατό μου εκείνη την στιγμή. Ήταν τόσο ξεκάθαρα τα πράγματα μπροστά μου ότι πήγαινα και για θάνατο. Πήγαινα σε μία σύγκρουση η οποία ήταν θανατηφόρα.


Ευτυχώς για μένα αυτό το συναίσθημα δεν το ένοιωσα για πρώτη φορά, γιατί στα 16 μου χρόνια ήμουνα καταδικασμένος σε θάνατο στον εμφύλιο πόλεμο και μας είχαν κλεισμένους εκεί στα μπουντρούμια του Γεντικουλέ, όπου παίρνανε κάθε πρωί και σκοτώνανε και τον γνώριζα αυτόν τον φόβο του θανάτου.

Εκείνη την εποχή που συμβαίνουν αυτά τα γεγονότα στο μαζικό κίνημα και η σύγκρουση της Ένωσης Κέντρου με το παλάτι, το παλάτι έχει λυσσάξει εναντίον της Νεολαίας Λαμπράκη και πιέζει τον Γεώργιο Παπανδρέου να την διαλύσει. Συζητήσεις στην Βουλή, άρθρα στις εφημερίδες, κακό, γίνεται χαμός. Δηλαδή αν κάποιος ιστορικός εκείνη την εποχή μελετήσει τον Τύπο θα πει, ρε παιδί μου, τι ήταν αυτό το πράγμα η νεολαία Λαμπράκη. Τόσο φοβερό πράγμα ήταν; Ήταν πραγματικά όμως κάτι πολύ σημαντικό για το κίνημα της νεολαίας εκείνης της εποχής.


Βαλθήκανε λοιπόν να μας διαλύσουν και τα πράγματα ήταν επικίνδυνα. Εγώ λοιπόν κρατούσα την οργανωτική δουλειά και ο μακαρίτης ο Μπάμπης ο Θεοδωρίδης ήτανε γραμματέας της Αθήνας της Νεολαίας. Και αποφασίσαμε να έχουμε ένα ραντεβού κρεμασμένο στο μέλλον. Εάν συμβεί κάτι και σωθούμε εγώ θα ανεβαίνω τον τάδε δρόμο αυτός θα κατεβαίνει για να ανταμώσουμε. Είχαμε δηλαδή περάσει περίπου σε μισοπαρανομία. Αλλά όχι για το φόβο της δικτατορίας, αλλά για την διάλυση της νεολαίας Λαμπράκη είχαμε αποφασίσει να μην συλληφθούμε εμείς επ’ αυτοφώρω, να περνάμε στην παρανομία για να συνεχίσουμε την δουλειά της Νεολαίας Λαμπράκη.


Όταν λοιπόν γίνεται η 21η Απριλίου την επομένη μέρα το απόγευμα βγαίνω, δεν ξέρουμε τίποτα τι συμβαίνει και τα ρέστα, είναι και πρώτη μέρα. Βγαίνω και πάω σε αυτό το ραντεβού. Και πραγματικά σε λίγο βλέπω τον Μπάμπη να κατεβαίνει από απέναντι. Λέω είμαστε δυο, έχουμε σωθεί δυο. Αυτό ήταν πάρα πολύ σημαντικό. Έτσι αρχίσαμε σιγά – σιγά την δουλειά να βρίσκουμε και άλλους, να συναντιόμαστε να κάνουμε τις πρώτες τριάδες, να προσπαθούμε να βοηθήσουμε τα κτυπημένα σπίτια, τα ορφανεμένα. Να οργανώσουμε ομάδες αλληλεγγύης. Να οργανώσουμε σπίτια για να μπορούμε να αποφύγουμε την σύλληψη και λοιπά.


Με το Μίκη πότε ανταμώνετε;

Continue reading

Μαύρη Κυριακή

Δείτε το video με το σχολιασμό για τα ακόμα πιο νέα και έκτακτα μέτρα της Κυβέρνησης.

Στο σημείο 05′:06′ στο video αναφέρεται φέρεται η τιμή πώλησης γάλακτος του παραγωγού προς τις εταιρείες ως 0,6 euro

Ζητείται Ελπίς

Ζητείται Ελπίς. Δείτε το Video που έφτιαξα λίγο πριν την ανακοίνωση των νέων ακόμα πιο σκληρών μέτρων που θα πάρει η κυβέρνηση του ΔΝΤ.

Μέρος 1ο

Μέρος 2ο

Τα video αυτά τα αφιερώνω με αγάπη στον Νίκο και στην Μίνα.
Επίσης τα αφιερώνω και στον Κώστα. Έναν αστυνομικό που φυλάει έναν υπουργό και που γνώρισα τυχαία σε ένα καφενείο στο Περισσό όπου στάθηκε αφορμή για να δω έστω και λίγο το ανθρώπινο πρόσωπο της έννομης τάξης.

Ηγούμενος Γερμανός Δημάκης

Ο θρυλικός ανταρτοκαλόγερος,Αρχιμανδρίτης Γερμανός (παπα - Ανυπόμονος)
Ο θρυλικός ανταρτοκαλόγερος,Αρχιμανδρίτης Γερμανός (παπα – Ανυπόμονος)

Ο ηγούμενος Γερμανός Δημάκης, (19122004) το κανονικό του όνομα ήταν Γεώργιος και όταν χειροτονήθηκε το έκανε Γερμανός, γνωστός τον καιρό της Εθνικής Αντίστασης ως «Πάπα-Ανυπόμονος» ήταν ένας από τους πιο ονομαστούς ιερείς που πήρανε μέρος στην Αντίσταση.

Γεννήθηκε το 1912 στο Αγρύδιο Γορτυνίας. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1934 στις 29 Ιουλίου. Όταν ο Βελουχιώτης, στις 14 Μαΐου του 1943 συγκροτούσε το αντιστασιακό σώμα και στρατολογούσε άνδρες στη περιοχή δυτικά του χωρίου Κουκουβίστα της Γκιώνας, πήγε και τον βρήκε ο αρχιμανδρίτης Γερμανός, ηγούμενος της Μονής Αγάθωνος, μια μονή κοντά στην Υπάτη όπου ήταν και πρόεδρος της κοινότητας και ταυτόχρονα

επίτροπος της Μονής Δαδιού-Αμφίκλειας. Ύστερα από παρότρυνση του, αφού τον καταζητούσανε πλέον οι Ναζί, προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ και ο μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ και ο μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος.

Είχε χαρίσει ως φυλαχτό στον Άρη Βελουχιώτη ένα σταυρό, που ο αντιστασιακός καπετάνιος, κουβάλαγε πάντα μαζί του. Ως έμπιστος του Άρη Βελουχιώτη έμεινε γνωστός ως ο «παπάς του Άρη» και επειδή ριχνόταν πρώτος στη μάχη και παρότρυνε και τους συμπολεμιστές έμεινε πιο γνωστός ως «Πάπα-Ανυπόμονος». Διορίστηκε ως Στρατιωτικός Ιερέας του Γενικού Αντιστασιακού Στρατηγείου.

Το 1946 μετά τη περίφημη Συμφωνία της Βάρκιζας επέστρεψε στο μοναστήρι του Αγάθωνος, όπου και έμεινε ως ηγούμενος όλα τα επόμενα χρόνια. Η συμμορία του εθνικόφρονα Βουρλάκη απήγαγε τον ηρωικό μοναχό και τον βασάνισε μέχρι να υποσχεθεί ότι θα αναθεματίσει τους Αριστερούς της Φθιώτιδας.

Η Χούντα των Συνταγματαρχών δεν τον άφησε να ξεκουραστεί και να ασχοληθεί με το συγγραφικό του έργο. Τον κατήγγειλε ως ακραίο αριστερό και άπιστο χριστιανό και τον οδήγησε το 1968 στο Συνοδικό Δικαστήριο, το οποίο όμως τον αθώωσε. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του η εκκλησία τον αναγνώρισε ως ήρωα, και ως έναν από τους ελάχιστους κληρικούς που συμμετείχε στον αγώνα εναντίον του κατακτητή με τα όπλα και τις σφαίρες, ενώ η πολιτεία τον τίμησε ως σύμβολο της Αντίστασης.

 

 

Πατήρ Ανυπόμονος
Πατήρ Ανυπόμονος

 

 

Το 2000 συγκεκριμένα η Ιερά Σύνοδος έκδωσε έναν τόμο με τίτλο «Μνήμες και Μαρτυρίες από το ’40 και την Κατοχή» με αναφορές στη δράση του τον καιρό της Κατοχής. Δεν ξέχναγε ποτέ ως ανθρωπιστής ιερέας να υπενθυμίζει στους ανώτερους κληρικούς ότι έχουν χρέος να νοιάζονται και για τις ανάγκες των κατοίκων τις επαρχίας. Συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 1998 συνομιλώντας με τον μητροπολίτη Φθιώτιδας Νικόλαο ήθελε να αποστείλει στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ μερικές ιδέες του για να ανακατασκευάσουν την ιστορική γέφυρα του Γοργοποτάμου, αναπλάθοντας και τη γύρω περιοχή. Στάθηκε άτυχος καθώς ο Σεραφείμ πέθανε τρεις μήνες μετά.

Πέθανε το 2004 στις 9 Ιουνίου σε ηλικία 92 χρονών σε μια κλινική της Λαμίας.

Πήραμε της πληροφορίες για τον θρυλικός ανταρτοκαλόγερος, Αρχιμανδρίτης Γερμανός (παπα – Ανυπόμονος) από το WikiPedia

Αφιέρωμα στους Αχαιούς Πρωθυπουργούς

Γεώργιος Παπανδρέου vs Παναγιώτης Κανελλόπουλος

Γεώργιος Παπανδρέου - Γέρος της Δημοκρατίας (αριστερά) και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος (δεξιά)
Γεώργιος Παπανδρέου – Γέρος της Δημοκρατίας (αριστερά) και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος (δεξιά)

Βρήκα ένα πάρα πολύ καλό αφιέρωμα για τους Αχαιούς Πρωθυπουργούς που είχε κάνει πέρυσι (Ιανουάριος του 2008) η Βουλή των Ελλήνων και είπα να το Post- άρω.

Ο ένας Αχαιός πολιτικός είναι ο Αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου ή κατά κόσμο “Γέρος της Δημοκρατίας” ο οποίος γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Καλέντζι της Αχαΐας, στις 13 Φεβρουαρίου 1888 και έπαιξε σημαντικό ρόλο στο πολιτικό τοπίο της χώρας μέχρι και το 1968 που ο θάνατος του, μεσούσης της χούντας, ήταν αφορμή για λαϊκό συλλαλητήριο-προσκύνημα.

Continue reading

Αστυνομικά… Δαιμόνια

police

Η αστυνομία του Λος Άντζελες, το FBI και η CIA διαφωνούν για το ποιος είναι ο καλύτερος στην εξιχνίαση εγκλημάτων. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αποφασίζει να τους βάλει ένα τέστ. Αμολάει ένα λαγό στο δάσος και ο καθένας θα πρέπει να τον βρει.

Πρώτη η CIA. Στέλνουν ζώα-πληροφοριοδότες στο δάσος και αρχίζουν να ρωτάνε όλα τα άλλα ζώα και φυτά για τον λαγό. Μετά από έρευνες τριών μηνών, με παρακολουθήσεις από δορυφόρους και αφού ξόδεψαν ένα εκατομμύριο δολάρια κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι  δεν υπάρχει λαγός και έτσι η υπόθεση μπήκε στο αρχείο.

Σειρά του FBI. Μετά από δυο βδομάδες και ενώ οι έρευνες δεν οδηγούν πουθενά, βάζουν φωτιά στο δάσος, καίγοντας όλα τα ζώα και τα φυτά, ανάμεσα τους και το λαγό και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Άλλωστε, πήγαινε γυρεύοντας.

Ακολουθεί η αστυνομία του Λος Άντζελες. Σε δύο ώρες είναι πίσω, μαζί με μια αρκούδα που έχει φάει το ξύλο της ζωής της. Η αρκούδα φωνάζει: «Εντάξει!  Φτάνει! Είμαι λαγός! Είμαι λαγός!»

Κάτι μου θύμιζει αυτή η ιστορία. Τι μου θυμίζει… τι μου θυμίζει…

Γάζα: Η βία γεννά μονάχα βία

Γάζα

Τώρα μάλλον θα σας πικράνω. Τέρμα οι συνταγές και τα γλυκίσματα.

Για άλλη μια φορά το πιο πολύπαθο κομμάτι Γης της σύγχρονης ιστορίας, η λωρίδα της Γάζας φλέγεται και θρηνεί για τα αθώα θύματα της εν μέσω βομβαρδισμών που συνεχίζονται για τρίτη μέρα.

Με αφορμή τα πλάνα παιδιών που πετροβολούν πέρα από συρματοπλέγματα των Ισραηληνών θυμήθηκα το εξής:

Νομίζω ότι ήταν σε μια εκπομή του Εξαντα πριν από χρόνια όπου μια Παλιστίνια μάνα προσπαθώντας να απαντήσει σε ερώτηση του Έλληνα δημοσιογράφου για το γεγονός  ότι ο γιός της και πολλά παιδιά ακόμα, κάθε μέρα μετά το σχολείο πήγαιναν κοντά στα συρματοπλέγματα και πετούσαν πέτρες  στους πάνοπλους στρατιώτες του Ισραήλ:

-“Κοιτάξτε είναι φυσιολογικό…. Στην αρχή φοβόμουν πολύ. Αλλά μια μέρα γύρισε στο σπίτι και μου είπε ότι σκότωσαν  τον φίλο και συμμαθητή του που μοιράζονταν το ίδιο θρανίο ! Εσείς θα μπορούσατε να του πείτε να μην πάει να πετάξει πέτρες ? Τι να πεις σε ένα παιδί που του σκότωσαν τον φίλο ?”

Η συμπεριφορά γεννά συμπεριφορά. Και η βία γεννά μονάχα βία.