Tag Archives: ιστορία

Τι ακριβώς θέλουν οι γυναίκες;

Τι ακριβώς θέλουν οι γυναίκες;
Woman with a Parrot (Ζωγράφος: Gustave Courbet French, 1819–1877)

Ακολουθεί ένα χαριτωμένο παραμυθάκι

Μια μέρα, ύστερα από μία πολύ σκληρή μάχη ο βασιλιάς Αρθούρος πιάστηκε αιχμάλωτος και οδηγήθηκε στον άρχοντα ενός γειτονικού βασιλείου. Ο νικητής βασιλιάς, συγκινήθηκε από τη γενναιότητα και τον ενθουσιασμό του νεαρού Αρθούρου και του υποσχέθηκε να τον αφήσει ελεύθερο αν κατάφερνε να απαντήσει στο παρακάτω πολύ δύσκολο ερώτημα:

“Τι ακριβώς θέλουν οι γυναίκες ;”.

Ο Αρθούρος θα είχε στη διάθεσή του ένα χρόνο για να απαντήσει στο δύσκολο ερώτημα κι αν δεν κατάφερνε να βρει ικανοποιητική απάντηση, θα καταδικαζόταν σε θάνατο. Ένα τέτοιο πρόβλημα που θα έφερνε σε αμηχανία και τον πιο σοφό  άνθρωπο, φάνηκε στο νεαρό βασιλιά δυσεπίλυτο, έχοντας όμως ως εναλλακτική λύση μόνο το θάνατο, δέχτηκε την πρόκληση και επέστρεψε στο βασίλειό του. Από τη μέρα εκείνη άρχισε να ρωτάει τους πάντες. Την πριγκίπισσα, τις πόρνες, τους ιερείς, τις δεσποινίδες της αυλής και δε συμμαζεύεται, κανείς όμως δεν του έδωσε ικανοποιητική απάντηση. Αυτό που του συνέστησαν οι περισσότεροι ήταν να απευθυνθεί σε μια γριά μάγισσα που κατοικούσε στην περιοχή, η οποία σίγουρα θα ήξερε τη σωστή απάντηση, αλλά θα την έδινε έναντι πολύ ακριβού ανταλλάγματος καθώς ότι ήταν πασίγνωστη για τις υπέρογκες ανταμοιβές που απαιτούσε, όταν ζητούσαν τη γνώμη της.

Ο χρόνος περνούσε μέχρι που έφτασε η τελευταία μέρα κι ο βασιλιάς Αρθούρος δεν είχε άλλη επιλογή από το να επισκεφτεί τη γριά μάγισσα και να συμβουλευτεί τη γνώμη της. Η γριά δέχτηκε να απαντήσει αλλά μόνο με τον όρο να πάρει για άνδρα της το Gawain, τον πιο γενναίο από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης και καλύτερο φίλο του βασιλιά Αρθούρου.!

Η ιδέα προκάλεσε φρίκη στο βασιλιά. Η γριά είχε μια γαμψή καμπούρα, ήταν απαίσια, είχε μόνο ένα δόντι, βρώμαγε σα βόθρος, συχνά, δε, έκανε κάτι χυδαίους θορύβους. Δεν είχε συναντήσει ποτέ του ένα τόσο απωθητικό ον. Αρνήθηκε να πληρώσει. Δεν μπορούσε να καταδικάσει τον καλύτερο του φίλο να επωμισθεί για λογαριασμό του ένα τόσο δυσβάστακτο φορτίο.

oldwitch.jpg

Ο Gawain, πληροφορήθηκε την πρόταση της μάγισσας και ζήτησε ακρόαση από το βασιλιά λέγοντάς του ότι καμία θυσία δεν ήταν για αυτόν τόσο μεγάλη προκειμένου να γλιτώσει τη ζωή του Βασιλιά του και της Στρογγυλής Τραπέζης κι ότι ήταν πρόθυμος να δεχτεί τη γριά για γυναίκα του.

Έτσι ανακοινώθηκε κι ο γάμος τους και η γριά απάντησε επιτέλους στο ερώτημα:

“Αυτό που θέλει στην πραγματικότητα μια γυναίκα είναι να είναι αφέντης της ζωής της”.

Όλοι συμφώνησαν ότι από το στόμα της γριάς μάγισσας βγήκε μια πολύ μεγάλη αλήθεια κι ότι σίγουρα η ζωή του βασιλιά δεν διέτρεχε πλέον κανέναν απολύτως κίνδυνο. Όντως ο γείτονας βασιλιάς χάρισε στον Αρθούρο τη ζωή του και του εγγυήθηκε πλήρη ελευθερία.

Τι έγινε όμως με τον Gawain και τη γριά μάγισσα;

Ο Αρθούρος διακατέχετο από ανάμικτα συναισθήματα ανακούφισης και αγωνίας ενώ ο Gawain συμπεριφερόταν όπως πάντα με ευγένεια και γενναιοφροσύνη. Η μάγισσα αντιθέτως επέδειξε τη χειρότερη συμπεριφορά. Έτρωγε με τα χέρια, ρευόταν, αεριζόταν κι έφερνε τους πάντες σε αμηχανία με τη συμπεριφορά της.

Την πρώτη νύχτα του γάμου ο Gawain ετοιμαζόταν να περάσει τη χειρότερη νύχτα της ζωής του, γενναίος όμως καθώς ήταν το πήρε απόφαση και εισήλθε στο συζυγικό δωμάτιο. Τότε διαπίστωσε πως τον περίμενε μια μεγάλη έκπληξη.

Μπροστά στα μάτια του, στο συζυγικό κρεβάτι ήταν ξαπλωμένη ημίγυμνη, η ομορφότερη γυναίκα που είχε δει ποτέ του. Ο Gawain έμεινε έκθαμβος. Όταν ξαναβρήκε μετά από λίγα λεπτά τη μιλιά του, ρώτησε τη μάγισσα τι ακριβώς της είχε συμβεί.

Η μάγισσα του απάντησε πως ήταν πολύ γλυκός κι ευγενικός μαζί της, όταν είχε την απωθητική της μορφή και γι’ αυτό θέλησε να του δείξει και την άλλη της μορφή, την όμορφη, κι ότι τη μέρα θα είχε τη μία και τη νύχτα την άλλη.

Τον ρώτησε, λοιπόν, ποια από τις δύο μορφές επιθυμούσε να έχει τη μέρα και ποια τη νύχτα.

Τι οδυνηρό δίλημμα! Ο Gawain μπήκε σε σκέψεις. Τι να ήταν καλύτερο;

“Να έχει στο πλευρό του μια πανέμορφη γυναίκα τη μέρα, τότε που τον βλέπουν οι φίλοι του κι όλος ο κόσμος και μια κακάσχημη και απωθητική μπαμπόγρια τη νύχτα”

ή “να ‘χει μια μπαμπόγρια τη μέρα και τη νύχτα να χαίρεται τη συντροφιά μιας τόσο πανέμορφης και γοητευτικής νεανίδος”;

Εσείς τι θα διαλέγατε; Η τελική επιλογή του Gawain απέχει ένα κλικ στο παρακάτω κείμενο…

…αλλά μην απαντήσετε αν δεν επιλέξετε τη δική σας απάντηση

Continue reading

Χρόνης Μίσσιος

Λίγα λόγια από εμένα: Τον γνώρισα μέσα από το βιβλίο του Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς (1985 Εκδ. Γράμματα) όταν ήμουν πρωτοετής φοιτητής το 1990 στην Πάτρα. Μερικά χρόνια αργότερα, το 1997 στη Ορεστιάδα, όντας  φαντάρος πέτυχα το Χαμογέλα ρε τι σου ζητάνε (1988 Εκδ. Γράμματα) στο μοναδικό αλλά έρημο από πελάτες μεγάλο βιβλιοπωλείο της  κεντρικής πλατείας. Ναι είχα την τύχη σαν γενιά και σαν άνθρωπος να διαβάζω ένα τέτοιο βιβλίο μέσα σε ένα στρατόπεδο περιτριγυρισμένος από αμόρφωτους πεζικάριους καραβανάδες που σε άλλες εποχές μπορεί και να με είχαν στείλει σε εξορία. Αλλά βλέπεις δεν “ενδιέφεραν” πλέον τέτοια βιβλία. Εμένα πάντως με ταρακούνησαν. Όχι τόσο για την ρομαντική πλευρά του αγώνα και της επανάστασης, αλλά για την ρεαλιστική απόδοση των εννοιών που περιέγραφαν: Κόμμα, Ολομέλεια, Φυλακές, Ανθρωποφύλακες, φίλιοι, συναγωνιστές όλα δοσμένα μέσα από τον καθρέπτη της αμείλικτης αλήθειας. Πριν από λίγες ώρες κάποιος από τους “φίλους μου” στο facebook έκανε i Like την Σελίδα του Μίσσιου και είπα:  Κοίτα να δεις ο Μίσσιος στο Facebook ! Η διαδικτυακή μου περιέργεια με έφερε στην παρακάτω συνέντευξη που πήρε από τον Μίσσιο ο Στέλιος Κούλογλου για τις ανάγκες της εκπομπής της 16-11-2006. Διαβάστε την και δείτε το πόσο επίκαιρη είναι ακόμα και σήμερα. Κόμματα, Αγώνες, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ, Δεξιά και η Γενιά του Πολυτεχνείου  όλα ακόμα σε πρώτο πλάνο προσπαθούν να κρατήσουν μάταια την αίγλη τους. Σας την παραθέτω αναδημοσιεύοντας την.


Χρόνης Μίσσιος
Χρόνης Μίσσιος


Η παρακάτω συνέντευξη του Χρόνη Μίσσιου πάρθηκε από τον Κούλογλου Στέλιο για τις ανάγκες τις εκπομπής Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα με θέμα : Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ – Μέρος 3ο: Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών

Χρόνης Μίσσιος – (Συγγραφέας – Μέλος ΠΑΜ)

Με  υπογράμμιση είναι η ερωτήσεις από Σ. Κούλογλου.

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλοι μιλούσαν για την δικτατορία από το 67 και όμως όλοι πιαστήκανε απροετοίμαστοι. Εσείς ήσασταν τότε στην 5μελή Γραμματεία της Νεολαίας Λαμπράκη αν δεν κάνω λάθος;

Ναι. Ήμουνα στην Γραμματεία και κρατούσα την οργανωτική δουλειά. Ενώ βρισκόμασταν πραγματικά μπροστά σε ένα κίνημα πάρα πολύ μαζικό αυτές τις περίφημες εξήντα μέρες τότε στην σύγκρουση με το παλάτι του γέρου του Παπανδρέου και υπήρχαν πάρα πολλά σημάδια για δικτατορία, εμείς γενικώς η αριστερά βρεθήκαμε απροετοίμαστοι. Και αυτό δεν ήταν τυχαίο.


Μετά την ήττα ήμασταν υποχρεωμένοι κάθε μέρα να δίνουμε εξετάσεις νομιμότητας σε ένα παρακράτος που παραβίαζε τα πολιτικά, τα συνταγματικά, τα ατομικά μας δικαιώματα και λοιπά. Τρομοκρατούσε τον κόσμο και τα ρέστα.


Και όταν ακόμα σκεπτόμασταν τον κίνδυνο της δικτατορίας και σκεπτόμασταν ξέρω εγώ κάποιο καταφύγιο, κάποια υποδομή σε τέτοια περίπτωση, να έχουμε κάποιο υλικό, έναν πολύγραφο να βγάλουμε εφημερίδα, ένα παράνομο τυπογραφείο και λοιπά, πάντα μπροστά μας βρισκότανε το δίλημμα και αν το ανακαλύψουν τινάζουμε στον αέρα όλη την πολιτική μας. Όλη την προσπάθεια να αποδείξουμε ότι είμαστε νόμιμοι. Αυτό λοιπόν βρήκε πραγματικά όχι απροετοίμαστη απλώς, παράλυτη την αριστερά.


Και ταυτόχρονα μέσα σε αυτό το κλίμα ο προβληματισμός για τον άμεσο κίνδυνο της δικτατορίας δεν μπορούσε να προχωρήσει μέσα στον πολύ κόσμο, υπήρχε ένας εφησυχασμός ότι τελικά ξέρω εγώ μπορεί να επιβάλλαμε μια δημοκρατική λύση στην ελληνική κοινωνία, ότι οι Αμερικανοί δεν θα τολμήσουν τελικά να κάνουν δικτατορία στην Ελλάδα και όλα αυτά. Έτσι ήταν ταυτόχρονα και κεραυνός εν αιθρία. Εγώ εκείνη την μέρα είχα φύγει νωρίς από το γραφείο, γιατί έπρεπε να σηκωθώ πρωί να ταξιδέψω στο Βόλο, τότε πηγαίναμε με τις συγκοινωνίες, με τα λεωφορεία και λοιπά, δεν είχαμε ούτε Ι.Χ., ούτε αυτά που έχουν σήμερα τα κόμματα και οι άνθρωποι, γιατί θα μιλούσε την επομένη ο μακαρίτης ο Ηλίας ο Ηλιού και έπρεπε να οργανώσω την περιφρούρηση, γιατί σε κάθε συγκέντρωση υπήρχε κίνδυνος να μας κτυπήσουν οι οργανωμένοι τραμπούκοι, το παρακράτος δηλαδή. Και κοιμήθηκα νωρίς.


Κατά στις 4:00 η ώρα με ξυπνάει η Ρηνιώ και βλέπω από πάνω μου τον Τάκη τον Μπενά τον Γραμματέα της Νεολαίας Λαμπράκη. Του λέω τι συμβαίνει; Μου λέει «σήκω και φύγε, τάνκς έχουν κατέβει στην Ομόνοια δεν ξέρουμε τι συμβαίνει ακόμα αλλά καλού κακού». Σηκώθηκα πραγματικά έφυγα. Είχα και έχω μία πολύ καλή φίλη παιδίατρο την Άννα την Μεταξωτού Μαυρομάτη. Σε αυτήν κατέφυγα και με πήγε σε ένα σπίτι όπου έμενε μία μοναχική ηλικιωμένη γυναίκα. Κάπου την βόλεψε και με έβαλε στην παράγκα της. Ήταν ένα σπίτι εκεί έξω στα προάστια στην Κηφισιά και λοιπά.  Αυτή η γυναίκα επειδή ήταν πολύ ηλικιωμένη και ήθελε να κάνει το ζεστό της και τα ρέστα, είχε ένα ηλεκτρικό μπρίκι από αυτά που έχουν από κάτω το θερμαντικό και είχε ένα καλώδιο πάρα πολύ μακρύ, γιατί η πρίζα ήταν μακριά από το κρεβάτι της, για να κάνει το ζεστό της.


Η πρώτη μου αντίδραση όταν μπήκα μέσα και είχε αρχίσει να ξημερώνει ήταν να κρύψω το καλώδιο, διότι σκέφθηκα ότι εάν με ανακάλυπταν δεν ήθελα να με κρεμάσουν, ήθελα να σκοτωθώ. Είναι μία αντίδραση την οποίαν ακόμα σκέπτομαι μέχρι σήμερα. Και είναι εντελώς περίεργη. Θέλω να σου πω ότι ο άνθρωπος που συμμετέχει σε τέτοιου είδους ιστορίες είναι υποχρεωμένος κάθε στιγμή να υπερβαίνει τον εαυτό του. Δηλαδή έφθασα σε ένα σημείο να επιλέξουν τον θάνατό μου εκείνη την στιγμή. Ήταν τόσο ξεκάθαρα τα πράγματα μπροστά μου ότι πήγαινα και για θάνατο. Πήγαινα σε μία σύγκρουση η οποία ήταν θανατηφόρα.


Ευτυχώς για μένα αυτό το συναίσθημα δεν το ένοιωσα για πρώτη φορά, γιατί στα 16 μου χρόνια ήμουνα καταδικασμένος σε θάνατο στον εμφύλιο πόλεμο και μας είχαν κλεισμένους εκεί στα μπουντρούμια του Γεντικουλέ, όπου παίρνανε κάθε πρωί και σκοτώνανε και τον γνώριζα αυτόν τον φόβο του θανάτου.

Εκείνη την εποχή που συμβαίνουν αυτά τα γεγονότα στο μαζικό κίνημα και η σύγκρουση της Ένωσης Κέντρου με το παλάτι, το παλάτι έχει λυσσάξει εναντίον της Νεολαίας Λαμπράκη και πιέζει τον Γεώργιο Παπανδρέου να την διαλύσει. Συζητήσεις στην Βουλή, άρθρα στις εφημερίδες, κακό, γίνεται χαμός. Δηλαδή αν κάποιος ιστορικός εκείνη την εποχή μελετήσει τον Τύπο θα πει, ρε παιδί μου, τι ήταν αυτό το πράγμα η νεολαία Λαμπράκη. Τόσο φοβερό πράγμα ήταν; Ήταν πραγματικά όμως κάτι πολύ σημαντικό για το κίνημα της νεολαίας εκείνης της εποχής.


Βαλθήκανε λοιπόν να μας διαλύσουν και τα πράγματα ήταν επικίνδυνα. Εγώ λοιπόν κρατούσα την οργανωτική δουλειά και ο μακαρίτης ο Μπάμπης ο Θεοδωρίδης ήτανε γραμματέας της Αθήνας της Νεολαίας. Και αποφασίσαμε να έχουμε ένα ραντεβού κρεμασμένο στο μέλλον. Εάν συμβεί κάτι και σωθούμε εγώ θα ανεβαίνω τον τάδε δρόμο αυτός θα κατεβαίνει για να ανταμώσουμε. Είχαμε δηλαδή περάσει περίπου σε μισοπαρανομία. Αλλά όχι για το φόβο της δικτατορίας, αλλά για την διάλυση της νεολαίας Λαμπράκη είχαμε αποφασίσει να μην συλληφθούμε εμείς επ’ αυτοφώρω, να περνάμε στην παρανομία για να συνεχίσουμε την δουλειά της Νεολαίας Λαμπράκη.


Όταν λοιπόν γίνεται η 21η Απριλίου την επομένη μέρα το απόγευμα βγαίνω, δεν ξέρουμε τίποτα τι συμβαίνει και τα ρέστα, είναι και πρώτη μέρα. Βγαίνω και πάω σε αυτό το ραντεβού. Και πραγματικά σε λίγο βλέπω τον Μπάμπη να κατεβαίνει από απέναντι. Λέω είμαστε δυο, έχουμε σωθεί δυο. Αυτό ήταν πάρα πολύ σημαντικό. Έτσι αρχίσαμε σιγά – σιγά την δουλειά να βρίσκουμε και άλλους, να συναντιόμαστε να κάνουμε τις πρώτες τριάδες, να προσπαθούμε να βοηθήσουμε τα κτυπημένα σπίτια, τα ορφανεμένα. Να οργανώσουμε ομάδες αλληλεγγύης. Να οργανώσουμε σπίτια για να μπορούμε να αποφύγουμε την σύλληψη και λοιπά.


Με το Μίκη πότε ανταμώνετε;

Continue reading

Ηγούμενος Γερμανός Δημάκης

Ο θρυλικός ανταρτοκαλόγερος,Αρχιμανδρίτης Γερμανός (παπα - Ανυπόμονος)
Ο θρυλικός ανταρτοκαλόγερος,Αρχιμανδρίτης Γερμανός (παπα – Ανυπόμονος)

Ο ηγούμενος Γερμανός Δημάκης, (19122004) το κανονικό του όνομα ήταν Γεώργιος και όταν χειροτονήθηκε το έκανε Γερμανός, γνωστός τον καιρό της Εθνικής Αντίστασης ως «Πάπα-Ανυπόμονος» ήταν ένας από τους πιο ονομαστούς ιερείς που πήρανε μέρος στην Αντίσταση.

Γεννήθηκε το 1912 στο Αγρύδιο Γορτυνίας. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1934 στις 29 Ιουλίου. Όταν ο Βελουχιώτης, στις 14 Μαΐου του 1943 συγκροτούσε το αντιστασιακό σώμα και στρατολογούσε άνδρες στη περιοχή δυτικά του χωρίου Κουκουβίστα της Γκιώνας, πήγε και τον βρήκε ο αρχιμανδρίτης Γερμανός, ηγούμενος της Μονής Αγάθωνος, μια μονή κοντά στην Υπάτη όπου ήταν και πρόεδρος της κοινότητας και ταυτόχρονα

επίτροπος της Μονής Δαδιού-Αμφίκλειας. Ύστερα από παρότρυνση του, αφού τον καταζητούσανε πλέον οι Ναζί, προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ και ο μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ και ο μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος.

Είχε χαρίσει ως φυλαχτό στον Άρη Βελουχιώτη ένα σταυρό, που ο αντιστασιακός καπετάνιος, κουβάλαγε πάντα μαζί του. Ως έμπιστος του Άρη Βελουχιώτη έμεινε γνωστός ως ο «παπάς του Άρη» και επειδή ριχνόταν πρώτος στη μάχη και παρότρυνε και τους συμπολεμιστές έμεινε πιο γνωστός ως «Πάπα-Ανυπόμονος». Διορίστηκε ως Στρατιωτικός Ιερέας του Γενικού Αντιστασιακού Στρατηγείου.

Το 1946 μετά τη περίφημη Συμφωνία της Βάρκιζας επέστρεψε στο μοναστήρι του Αγάθωνος, όπου και έμεινε ως ηγούμενος όλα τα επόμενα χρόνια. Η συμμορία του εθνικόφρονα Βουρλάκη απήγαγε τον ηρωικό μοναχό και τον βασάνισε μέχρι να υποσχεθεί ότι θα αναθεματίσει τους Αριστερούς της Φθιώτιδας.

Η Χούντα των Συνταγματαρχών δεν τον άφησε να ξεκουραστεί και να ασχοληθεί με το συγγραφικό του έργο. Τον κατήγγειλε ως ακραίο αριστερό και άπιστο χριστιανό και τον οδήγησε το 1968 στο Συνοδικό Δικαστήριο, το οποίο όμως τον αθώωσε. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του η εκκλησία τον αναγνώρισε ως ήρωα, και ως έναν από τους ελάχιστους κληρικούς που συμμετείχε στον αγώνα εναντίον του κατακτητή με τα όπλα και τις σφαίρες, ενώ η πολιτεία τον τίμησε ως σύμβολο της Αντίστασης.

 

 

Πατήρ Ανυπόμονος
Πατήρ Ανυπόμονος

 

 

Το 2000 συγκεκριμένα η Ιερά Σύνοδος έκδωσε έναν τόμο με τίτλο «Μνήμες και Μαρτυρίες από το ’40 και την Κατοχή» με αναφορές στη δράση του τον καιρό της Κατοχής. Δεν ξέχναγε ποτέ ως ανθρωπιστής ιερέας να υπενθυμίζει στους ανώτερους κληρικούς ότι έχουν χρέος να νοιάζονται και για τις ανάγκες των κατοίκων τις επαρχίας. Συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 1998 συνομιλώντας με τον μητροπολίτη Φθιώτιδας Νικόλαο ήθελε να αποστείλει στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ μερικές ιδέες του για να ανακατασκευάσουν την ιστορική γέφυρα του Γοργοποτάμου, αναπλάθοντας και τη γύρω περιοχή. Στάθηκε άτυχος καθώς ο Σεραφείμ πέθανε τρεις μήνες μετά.

Πέθανε το 2004 στις 9 Ιουνίου σε ηλικία 92 χρονών σε μια κλινική της Λαμίας.

Πήραμε της πληροφορίες για τον θρυλικός ανταρτοκαλόγερος, Αρχιμανδρίτης Γερμανός (παπα – Ανυπόμονος) από το WikiPedia

Διαχείριση Θυμού

Για όλους εσάς που ενίοτε βιώνετε μια άσχημη μέρα ,και απλά θέλετε να τα

χώσετε σε κάποιον, μην το κάνετε σε κάποιον γνωστό σας, αλλά σε κάποιον άγνωστο.

Καθόμουν στο γραφείο μου μια μέρα, όταν ξαφνικά θυμήθηκα ότι είχα ξεχάσει να κάνω ένα τηλεφώνημα. Βρήκα το νούμερο του τηλεφώνου και το κάλεσα. Ένας άντρας από την άλλη άκρη της γραμμής απάντησε λέγοντας “Εμπρός?”.

Πολύ ευγενικά του είπα ότι είμαι ο Fred Hannifin, και ότι ήθελα να μιλήσω με την Robin Carter?” Ξαφνικά κατάλαβα ότι μου έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι κάποιος άνθρωπος θα μπορούσε να είναι τόσο αγενής.

Τελικά βρήκα το σωστό νούμερο της Robin’, και της τηλεφώνησα. (Είχα κάνει λάθος στα δύο τελευταία ψηφία)

Αφού τα είπαμε, έκλεισα το τηλέφωνο και αποφάσισα να ξανακαλέσω το λάθος νούμερο.

Όταν ο ίδιος τύπος απάντησε, του φώναξα ” είσαι πολύ μαλάκας” και έκλεισα το τηλέφωνο με δύναμη. Σημείωσα το νούμερο στην ατζέντα μου καταχωρώντας τον με το όνομα “μαλάκας” και την έβαλα στο συρτάρι μου.

Κάθε δύο εβδομάδες περίπου όταν μού έρχονταν οι λογαριασμοί ή είχα πραγματικά μια άσχημη μέρα συνήθιζα τον παίρνω τηλέφωνο και να του φωνάζω “εισαι πολυ μαλακας”.

Κάθε φορά που το έκανα μου έφτιαχνε τη διάθεση.

Όταν κάποτε έκανε την εμφάνιση της η υπηρεσία αναγνώρισης κλήσεων, σκέφτηκα ότι έπρεπε να σταματήσω τα “θεραπευτικά” τηλεφωνήματα στον Continue reading

Αφιέρωμα στους Αχαιούς Πρωθυπουργούς

Γεώργιος Παπανδρέου vs Παναγιώτης Κανελλόπουλος

Γεώργιος Παπανδρέου - Γέρος της Δημοκρατίας (αριστερά) και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος (δεξιά)
Γεώργιος Παπανδρέου – Γέρος της Δημοκρατίας (αριστερά) και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος (δεξιά)

Βρήκα ένα πάρα πολύ καλό αφιέρωμα για τους Αχαιούς Πρωθυπουργούς που είχε κάνει πέρυσι (Ιανουάριος του 2008) η Βουλή των Ελλήνων και είπα να το Post- άρω.

Ο ένας Αχαιός πολιτικός είναι ο Αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου ή κατά κόσμο “Γέρος της Δημοκρατίας” ο οποίος γεννήθηκε στο ορεινό χωριό Καλέντζι της Αχαΐας, στις 13 Φεβρουαρίου 1888 και έπαιξε σημαντικό ρόλο στο πολιτικό τοπίο της χώρας μέχρι και το 1968 που ο θάνατος του, μεσούσης της χούντας, ήταν αφορμή για λαϊκό συλλαλητήριο-προσκύνημα.

Continue reading

The International – Cinema Movie

The International Movie
The International Movie

Πρόκειται για μια ταινία αμφιλεγόμενη, αν διαβάσετε κριτικές από ανθρώπους που την έχουν δει. Στη διαδικασία επιλογής ταινίας, διαβάζω συνήθως ορισμένες από τις κριτικές, απλά για να πάρω μια γεύση και ποτέ μα ποτέ δεν τις αφήνω να με επηρεάσουν, γιατί θέλω να είναι δική μου η απόφαση, πρώτον για να επιλέξω ποια ταινία θα δω και δεύτερον για το αν τελικά μου άρεσε ή όχι.

Έτσι έγινε και με την αμερικανογερμανική περιπέτεια The International σε σκηνοθεσία Τομ Τίκβερ με τους Κλάιβ Οουεν και Ναόμι Γουότς. Ηθελα να τη δω, τη στιγμή που πολλοί άλλοι στέκονταν στις ουρές των ταμείων για άλλη εμπορική δημοφιλή ταινία. Και δεν μετάνιωσα για την επιμονή μου, παρόλο που έπρεπε να πάω σε άλλο σινεμά, γιατί η μοναδική αίθουσα που την έπαιζε στο πρώτο που πήγα, είχε γεμίσει.

http://www.youtube.com/watch?v=R2aQbSV_Fac

Η ταινία αφορά στα κυκλώματα που κρύβονται πίσω από μεγάλους πιστωτικούς οργανισμούς που σκοπό έχουν να διατηρούν την κυριαρχία τους στον κόσμο, ελέγχοντας… τι άλλο, το χρέος. Γι’ αυτό και με δραστηριότητες όπως το εμπόριο όπλων, φροντίζουν να αυξάνουν τα χρέη των κρατών και σε όλο αυτό το κύκλωμα εμπλέκονται πολλοί, ακόμη και πολιτικοί. Ενας πράκτορας της Interpol και μια νεαρή βοηθός εισαγγελέα, προσπαθούν λοιπόν να ξεσκεπάσουν όλο αυτό το παράνομο παιχνίδι, μέσα από διάφορες φάσεις που περνά η έρευνά τους, έχοντας να αντιμετωπίσουν αυτούς που πραγματικά κατέχουν τη δύναμη.

Continue reading

Αστυνομικά… Δαιμόνια

police

Η αστυνομία του Λος Άντζελες, το FBI και η CIA διαφωνούν για το ποιος είναι ο καλύτερος στην εξιχνίαση εγκλημάτων. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αποφασίζει να τους βάλει ένα τέστ. Αμολάει ένα λαγό στο δάσος και ο καθένας θα πρέπει να τον βρει.

Πρώτη η CIA. Στέλνουν ζώα-πληροφοριοδότες στο δάσος και αρχίζουν να ρωτάνε όλα τα άλλα ζώα και φυτά για τον λαγό. Μετά από έρευνες τριών μηνών, με παρακολουθήσεις από δορυφόρους και αφού ξόδεψαν ένα εκατομμύριο δολάρια κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι  δεν υπάρχει λαγός και έτσι η υπόθεση μπήκε στο αρχείο.

Σειρά του FBI. Μετά από δυο βδομάδες και ενώ οι έρευνες δεν οδηγούν πουθενά, βάζουν φωτιά στο δάσος, καίγοντας όλα τα ζώα και τα φυτά, ανάμεσα τους και το λαγό και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανένα. Άλλωστε, πήγαινε γυρεύοντας.

Ακολουθεί η αστυνομία του Λος Άντζελες. Σε δύο ώρες είναι πίσω, μαζί με μια αρκούδα που έχει φάει το ξύλο της ζωής της. Η αρκούδα φωνάζει: «Εντάξει!  Φτάνει! Είμαι λαγός! Είμαι λαγός!»

Κάτι μου θύμιζει αυτή η ιστορία. Τι μου θυμίζει… τι μου θυμίζει…

Γάζα: Η βία γεννά μονάχα βία

Γάζα

Τώρα μάλλον θα σας πικράνω. Τέρμα οι συνταγές και τα γλυκίσματα.

Για άλλη μια φορά το πιο πολύπαθο κομμάτι Γης της σύγχρονης ιστορίας, η λωρίδα της Γάζας φλέγεται και θρηνεί για τα αθώα θύματα της εν μέσω βομβαρδισμών που συνεχίζονται για τρίτη μέρα.

Με αφορμή τα πλάνα παιδιών που πετροβολούν πέρα από συρματοπλέγματα των Ισραηληνών θυμήθηκα το εξής:

Νομίζω ότι ήταν σε μια εκπομή του Εξαντα πριν από χρόνια όπου μια Παλιστίνια μάνα προσπαθώντας να απαντήσει σε ερώτηση του Έλληνα δημοσιογράφου για το γεγονός  ότι ο γιός της και πολλά παιδιά ακόμα, κάθε μέρα μετά το σχολείο πήγαιναν κοντά στα συρματοπλέγματα και πετούσαν πέτρες  στους πάνοπλους στρατιώτες του Ισραήλ:

-“Κοιτάξτε είναι φυσιολογικό…. Στην αρχή φοβόμουν πολύ. Αλλά μια μέρα γύρισε στο σπίτι και μου είπε ότι σκότωσαν  τον φίλο και συμμαθητή του που μοιράζονταν το ίδιο θρανίο ! Εσείς θα μπορούσατε να του πείτε να μην πάει να πετάξει πέτρες ? Τι να πεις σε ένα παιδί που του σκότωσαν τον φίλο ?”

Η συμπεριφορά γεννά συμπεριφορά. Και η βία γεννά μονάχα βία.

Ότι κατουράς στη Θάλασσα το τρως στο Αλάτι

κύριε Καραμανλή ότι “κατουράς” στην Θάλασσα το τρως στο Αλάτι….

ή παραιτήσου και πήγαινε σπίτι σου ή διώξε τους καραγκιόζηδες που σε περιτριγυρίζουν παίρνοντας την ευθύνη και την κατάσταση στα χέρια σου.

Άιντε γιατί σε βαρεθήκαμε……

Από την Γιάλτα στο Σήμερα

Η Συνθήκη της Γιάλτας (πόλη με ελληνικής προελεύσεως τοπωνύμιο, παραφθορά της λέξης «αιγιαλός» στην περιοχή της Κριμαίας ­ σημερινή Ουκρανία) που υπεγράφη στις 11 Φεβρουαρίου 1945 σήμανε και τυπικά το τέλος του πολέμου. Σε αυτή τη συνάντηση καθορίστηκε η μελλοντική μορφή του ευρωπαϊκού χάρτη, η οποία και διατηρήθηκε για τις επόμενες δεκαετίες. Η Σοβιετική Ενωση, σύμμαχος τότε της Δύσης, εχρίσθη κυρίαρχος της Ανατολικής Ευρώπης.

Ποιος το περίμενε όμως, ότι μετά από τόσα χρόνια από τότε που χώρισαν στην Γιάλτα τον κόσμο ο βρετανός πρωθυπουργός Γουίνστον Τσόρτσιλ, ο Αμερικάνος προέδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ και ο σοβιετικός ηγέτης Ιωσήφ Στάλιν και παρόλο που το Ψυχροπολεμικό τοπίο δεν άργησε να έρθει στον κόσμο, η Ελλάδα να βρίσκετε σε μια περίεργη συμμαχική ισορροπία με την τωρινή Ρωσία αλλά και με το ΝΑΤΟ. !

Σε ένα χαρτάκι (το πιο σπάνιο πολιτικό σημείωμα) λένε ότι ο Τσόρτσιλ με τον Στάλιν έγραψαν μερικούς μήνες νωρίτερα (9/10/1944) τις χώρες που θα είχαν ο καθένας την επιρροή του.  Στην Ελλάδα έγραψαν απλά τα ποσοστά  90% – 10% και όντως από τότε παραμένει το ίδιο.

Στα αμέσως επόμενα χρόνια ο Ψυχρός πόλεμος φούντωσε μαζί και ο Μακαρθρισμός που πέρασε τον Ατλαντικό και η Ελλάδα κατανάλωσε πολύ χαρτί, πολλούς φακέλους, αλλά και ανθρώπους στο βωμό του Αντικομουνισμού. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής Δεξιός γαρ αλλά και έξυπνος κράτησε μια αμφιλεγόμενη πολιτική γύρω από τον Κομμουνισμό επισημαίνοντας ότι η Ελλάδα ανήκει στην Δύση αλλά από την άλλη νομιμοποιώντας το ΚΚΕ.


Η Ελληνική ιστορία του ’45-’74 πάντως δείχνει ότι είμασταν χώρα της Δύσης και του ΝΑΤΟ με κυβερνήσεις Δεξιές ή Κεντρώες με βασικό χαρακτηριστικό όμως τον πολιτικό συντηρητισμό. Τα χρόνια πέρασαν, τα τοίχοι έπεσαν, ο κομμουνισμός δεν άντεξε στο πείραμα, και ένοιες όπως η ενέργεια, ο πόλεμος του νερού και η ανάπτυξη των μέχρι τώρα εσωστρεφικών οικονομικών κοινωνιών (Κίνα, Ρωσία, Ιράν, Ιρακ) άλλαξαν την κατάσταση στην Ευρασία.

Βρέθηκε η ανθρωπότητα να πληρώνει βαρύ φόρο αίματος την πρώτη μέρα των Ολυμπιακών και να κοιτά από την μία τους ηγέτες του σύγχρονου κόσμου χαμογελαστούς στην τελετή έναρξης και από την άλλη πλευρά μια ανακατανομή εδαφών μέσω των όπλων και της Βίας με τα αίτια να κρύβονται μέσα στους λευκούς σωλήνες που διαπερνούν τον Καύκασο και την Μαύρη Θάλασσα.

Γεωργιανοί με ένα αμφιλεγόμενο-φιλοαμερικάνο πρόεδρο, Λευκορώσοι που μιλούν για βάσεις των Pώσων στην Κριμαία, Ρώσοι Καπιταλιστές, Αμερικάνοι (ασχολίαστοι), Γάλλοι να κάνουν τον διαιτητή και η Ελλάδα με ελαφρά πηδηματάκια μια εδώ και μια εκεί να υπογράφει συμβάσεις για το αέριο και από την άλλη να ζητά την βοήθεια της Αμερικής και του ΝΑΤΟ για το όνομα της Μακεδονίας….

Ε ρε και να ζούσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής να έβλεπε πως είμασταν και πως γίναμε και τον Δεκαπενταύγουστο να πέταγε κανά: “Εκεί που κρεμάγαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια”

Διαβάστε κι άλλα σχετικά με το “χαρτάκι”:

Πηγή: Ριζοσπάστης
Χρήστος Πασαλάρης
Πηγή: Το Ποντίκι